Λίγος φάνηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα που απέναντι σε έναν ανύπαρκτο μπαογκ που ήρθε να πάρει το Χ μιας και δεν κατάφερε να πάρει τη νίκη παρά το αριθμητικό πλεονέκτημα για περισσότερα από 40'. Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την εμφάνιση του πολυδιαφημισμένου συμπολίτη που θα ερχόταν στο γήπεδο μας και θα έκανε πάρτι αλλά δυστυχώς το μόνο που μας μένει είναι η πίκρα ακόμη μιας βραδιάς χωρίς νίκη και να αρχίσουμε να συμβιβαζόμαστε με αυτή την τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Το παιχνίδι από πριν μύριζε μπαρούτι και ως ένα σημείο είδαμε περισσότερο μια κλωτσοπατινάδα παρά αγώνα ποδόσφαιρου. Μπορεί η ατμόσφαιρα να ήταν εκρηκτική αλλά σε καμία περίπτωση δεν έγινε τίποτα το τρομερό στο Κλ.Βικελίδης και αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί τα ελάχιστα αντικείμενα που έπεσαν στον αγωνιστικό χώρο θα περνούσαν απαρατήρητα αν οι παίκτες του μπαογκ δεν ερχόντουσαν αποφασισμένοι για να προκαλέσουν και να δυναμιτίσουν το κλίμα. Ψευτοτσαμπουκάδες, διαμαρτυρίες σε κάθε φάση στον διαιτητή και "παιχνίδι" με τον κόσμο στην κερκίδα από το πρώτο λεπτό. Μέσα σε όλα αυτά παίχτηκε και λίγο ποδόσφαιρο με τον ΑΡΗ να πετυχαίνει 2 γκολ το ένα δυστυχώς στην εστία μας. Στην επανάληψη οι αδυναμίες της ομάδος μας φάνηκαν ξεκάθαρα μιας και ενώ παίζαμε με παίκτη παραπάνω δεν μπορέσαμε ουσιαστικά να απειλήσουμε. Και πως να απειλήσεις όταν εκτός του Τάτου και λίγο του Αγκάνθο που συμμετείχε σε κάποιους συνδυασμούς μεσοεπιθετικά αλλά και τους Μανιά και Τσουμάνη που ήταν σχετικά δραστήριοι όλοι οι υπόλοιποι έμοιαζαν αρκετά νωχελικοί. Ενώ βλέποντας την απόδοση του Σουνά που πήρε ακόμη μια ευκαιρία από τον προπονητή του καταλαβαίνεις οτί σε αυτά τα παιχνίδια η τεχνική και το ταλέντο περνάνε σε δεύτερη μοιρά και η δύναμη, το πάθος αλλά και η προσωπικότητα που βγάζει ο παίκτης μέσα στο γήπεδο είναι αυτά που κάνουν την διαφορά. Αν φοβάσαι να πάρεις πρωτοβουλίες, να δημιουργήσεις ή να σουτάρεις για να κυνηγήσεις το γκολ τότε απλά σπαταλάς μια θέση στην 11αδα. Και για αυτό ευθύνη φέρει ο Σ.Παπαδόπουλος που συνεχίζει να εμπιστεύεται παίκτες που ολόκληρη την χρονιά δεν έχουν δείξει τίποτα. Μέχρι και η αλλαγή του Καραγιάννη είναι απλά η απόδειξη ότι ο προπονητής μας βρίσκεται σε απόγνωση. Δεν γίνεται παίκτες που ο ίδιος έχει κάνει εισήγηση να αποχωρήσουν τον Ιανουάριο ξαφνικά να συμμετέχουν στην αποστολή και σε παιχνίδια σαν το σημερινό. Όλα αυτά δείχνουν την προχειρότητα και τον πανικό του Σ.Παπαδόπουλο που από την στιγμή που δεν έχει τους παίκτες που θέλει στη διάθεση του οδηγείται σε λάθος αποφάσεις και πειράματα χωρίς λογική.
Ηφαίστειο ήταν το Κλ.Βικελίδης σήμερα με τον κόσμο σκασμένο να πανηγυρίζει σαν τρελός το 1-0 του Τάτου. Δυστυχώς το φινάλε ήταν το γνωστό πικρό που γευόμαστε σε όλα σχεδόν τα παιχνίδια από την αρχή της χρονιάς. Η απογοήτευση είναι χαραγμένη στα πρόσωπα όλων μας και πλέον θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σιγά σιγά την επόμενη ημέρα. Μια επόμενη ημέρα που εδώ και αρκετές αγωνιστικές κάποιοι συνΑρειανοί μας μόνο αυτή σκέφτονται και ίσως αυτά τα αποτελέσματα να βοηθάνε τις όποιες σκέψεις έχουν. Δεν εγκαταλείπουμε την μάχη, στεκόμαστε δίπλα στην Αρειανάρα και ευχόμαστε και αυτοί που είναι στη διοίκηση ή αυτοί που θα έρθουν αύριο μεθαύριο να κάνουν ότι μπορούν για να προασπίσουν τα συμφέροντα του συλλόγου. Σε αυτό το σάπιο πρωτάθλημα έχουμε δει πολλά "θαύματα" να γίνονται. Γιατί λοιπόν να μην γίνει και ένα για τον ΑΡΗ... Όσο για τον συμπολίτη απλά φάνηκε ξεκάθαρα πόσο γυμνή ομάδα είναι χωρίς το κοράκι στο πλευρό της. Όταν δεν μπορείς να δίνεις διαρκώς μπουνιές και εγκληματικά χτυπήματα τιμωρούνται τότε το μόνο που μπορεί να κάνει ο διεκδικητής του πρωταθλήματος και του Champions League είναι να πανηγυρίζει ισοπαλίες σαν την σημερινή κόντρα στον ουραγό του πρωταθλήματος.